Rytuały przejścia, inicjacji, towarzyszą ludzkości od dawna. Można by rzec, że na tym budowało się strukturę psychiczną człowieka wpasowując go w system, światopogląd, społeczeństwo, rolę społeczną bez szufladkowania i sprowadzania do roli użytecznego dla wspólnoty narzędzia. Człowiek przechodząc proces inicjacji przygotowywał się do określonej roli, dzięki czemu umacniał siebie, swoją rodzinę, plemię, naród, planetę itd. często inicjacje wymagały odpowiedniego przygotowania i poświęcenia. Była to próba dla młodego mężczyzny, młodej kobiety. Dziś te inicjacje wciąż istnieją w naszej kulturze, ale w wynaturzonej karykaturalnej formie. Są to postrzyżyny w szkole, w wojsku, są to 18-te urodziny i otrzymanie dowodu osobistego (czyli swojego identyfikatora), jest to przysięga w wojsku, pierwsza praca, pierwsze upicie się, pierwszy seks. Może wesele, które też jest inicjacją dla młodych ludzi, ma jeszcze naturalny charakter i wagę. Reszta to zaledwie cień tego, co odbywało się w dawnych społecznościach.
Mimo wszystko ludzie wciąż potrzebują tego typu rytuałów, inaczej nie tworzyliby sobie kolejnych, które są odbiciem dawnych ceremonii. Niestety nie mają wzoru i wiedzy, jak powinno to wyglądać. Rolę strażników tradycji przejęli księża i biurokraci, i w końcu sam produkt mechanizmu edukacji, czyli nauczyciele w szkołach. Problem w tym, że oni sami są dziećmi tej samej kultury i tak samo nie mają wiedzy ani mocy, by prowadzić ludzi przez rytuały przejścia.
Weźmy przykład imienia. Dawnej do imienia trzeba było dorosnąć. Imię było symbolem człowieka, mówiło coś o nim. Dziś wszyscy nosimy imiona, które coś znaczą, ale nie dla nas. Czy mówi mi coś o człowieku to, że ma na imię Wojtek albo Waldek, Hania? Internet dał ludziom możliwość zmiany imienia, przez które coś mogą wyrazić (stąd np. moje Dreamcatcher), tyle że jest to kolejna namiastka tego, co było dawniej. Dziś mamy swoje numery (pesel, regon, NIP, nr konta w banku, nr rej samochodu, itd.), swoje identyfikatory z imieniem jednym z miliona. Nawet nazwisko już nic nie mówi o pochodzeniu człowieka. Jak w tym wszystkim odnaleźć siebie jako część społeczeństwa? Kto uczy chłopców, czym jest życie w rodzinie, nie w teorii, ale w praktyce? Gdzie jest uświęcenie pierwszej miesiączki młodej kobiety, która staje się cudem życia? Jak wygląda przyjęcie młodego mężczyzny do wspólnoty mężczyzn? Czy jest to próba, która ma go nauczyć męskości? Nie. Przez to ludzie tracą świadomość tego, jak ważni są dla społeczeństwa. Każdy z nich. Dodajcie do tego medialne bombardowanie obrazami ideałów sztucznych idoli (przeraża mnie to, ale dzisiejsze społeczeństwo z idiotów robi bogów) i mamy dobry przepis na produkcję sfrustrowanych, z poczuciem niższości, goniących za pieniądzem ludzi.
Rytuał inicjacji jest świętym przeżyciem. Sprawia, że w człowieku zachodzi przemiana, transformacja, która niszczy (umiera dawne ja) i buduje (rodzi się nowe ja). To nie jest tylko budowanie poczucia bezpieczeństwa. To jest przede wszystkim wprowadzanie człowieka w nową rolę.
Ten problem wciąż gdzieś mi się pojawia w obserwacjach. Rytuały inicjacji są ważnymi częściami dorastania świadomości zarówno jednostki, jak i całego społeczeństwa. Można by rzec, że zdrowe rytuały uzdrawiają społeczeństwo. Mówi się, że łańcuch jest tak mocny jak jego najsłabsze ogniwo. Wszyscy jesteśmy częścią wspólnoty, więc inicjacje każdego z nas są wzrostem całego plemienia, narodu, ludzkości. I Ziemi.